اکرم شیری، نامی که حالا نه تنها در میان همکارانش بلکه در افکار عمومی به نشانهای از خستگی و فشار طاقتفرسا در سیستم درمانی ایران بدل شده است. مرگ او واقعیتی تلخ درباره آینده پزشکان و شرایط بحرانی بیمارستانهای کشور بر جای گذاشته است.
فشار کاری یا قتل خاموش
خودکشی اکرم شیری، پزشک متخصص بیمارستان ایرانمهر سراوان، تنها یک اتفاق فردی نبود.
او قربانی ساختاری شد که پزشکان را زیر بار شیفتهای سنگین، حقوق ناچیز و بیتوجهی مسئولان له میکند.
پزشکی که باید ناجی جان بیماران باشد، در اتاق استراحت خود با مصرف دارو به زندگی پایان داد و این فاجعه محصول سیستم ناکارآمد کشور بود.
اکرم شیری و حقیقتی که پنهان نمیماند
همکاران و نزدیکان اکرم شیری تأکید کردهاند که فشارهای کاری غیرانسانی در بیمارستان ایرانمهر سراوان علت اصلی این تراژدی بوده است.
او فارغالتحصیل دانشگاه علوم پزشکی اهواز بود و آیندهای درخشان پیشرو داشت، اما در کشوری که پزشک خود توان ادامه زندگی ندارد، جان بیماران نیز در خطر است.
دولت و مسئولانی که پاسخ نمیدهند
نام اکرم شیری تلنگری به جامعه پزشکی و مردمی است که هر روز شاهد فرسودگی پزشکان و پرستاران هستند.
دولت و مسئولان با سکوت و بیتفاوتی خود باعث شدند یکی از متخصصان جوان کشور به چنین سرنوشتی برسد و این واقعیت هرگز قابل چشمپوشی نیست.
