امروز در قلب ایران، خیابانها غرق در دود، فریاد و خون هستند. داستان سرکوب معترضان در ایران دیگر فقط یک خبر تلویزیونی نیست؛ بلکه روایتی صریح از شجاعت مردم و عزم رژیم برای حفظ قدرت به هر قیمتی است. هزاران شهروند به خیابانها آمدند و خواستار آزادی و کرامت شدند، اما با آتش تک تیراندازها، سلاحهای نظامی و قطع اینترنت که سعی در خاموش کردن صدای آنها به جهان داشت، مواجه شدند.
سرکوب معترضان در ایران
آزادی و گلوله در یک مبارزه بیرحمانه در هم تنیده شدهاند. هزاران شهروند به خیابانها آمدند و خواستار کرامت و حقوق اولیه خود شدند، اما با خشونت بیسابقهای روبرو شدند. نیروهای امنیتی به سمت آنها مهمات جنگی و گاز اشکآور شلیک کردند، در حالی که خودروهای پلیس و گشتهای نظامی خیابانها را مسدود کرده و مانع فرار شهروندان شدند.
سرکوب معترضان در ایران در کهریزک به اوج خود رسید، جایی که ویدیوهای منتشر شده در اینترنت، انبوهی از اجساد معترضان را نشان میداد که مستقیماً توسط نیروهای امنیتی کشته شده بودند. برخی از آنها از خیابانها گرفته شده و قبل از کشته شدن، مدتی بازداشت شده بودند. در همین حال، دولت اینترنت را در سراسر کشور به طور کامل قطع کرد و حقیقت را از جهان پنهان نگه داشت، در تلاشی آشکار برای پنهان کردن تعداد کشتهها و زخمیها.
این سرکوب به کهریزک محدود نشد؛ بلکه به تهران، مشهد، اصفهان، شیراز و کرج نیز گسترش یافت، جایی که هزاران غیرنظامی به شدت زخمی شدند. تصاویر و فیلمها نشان میداد که آنها در خیابانهای شلوغ با مهمات جنگی، گلولههای لاستیکی و گاز اشکآور مورد اصابت گلوله قرار گرفتهاند. در همین حال، دولت در بیانیههای رسمی خود سعی در تحریف حقایق داشت و سه روز عزای عمومی برای نیروهای امنیتی کشته شده اعلام کرد، معترضان را «تروریستهای شهری» و اقدامات آنها را «داعشگونه» خواند، صدها کشته غیرنظامی را کاملاً نادیده گرفت و تلاش کرد تمام آثار قتلهایی را که پس از قطع اینترنت رخ داده بود، پاک کند.
حتی مقامات دولتی، مانند رئیس جمهور مسعود پزشکیان و رئیس مجلس محمد باقر قالیباف، معترضان را «تروریستهای مسلح» توصیف کردند تا قتل عام را توجیه کرده و قیام مردمی علیه سرکوب را پنهان کنند. با این حال، مردم اصرار دارند که هر روز بیرون بروند، به امید چنگ بزنند، در مورد سرکوب معترضان در ایران شعار دهند، پلاکاردهایی با درخواست آزادی برافراشتند و ثابت کنند که اراده مردم را نمیتوان خفه کرد و لحظه کهریزک به عنوان نقطه عطفی در تاریخ مقاومت علیه بیعدالتی در ایران باقی خواهد ماند.
واکنشهای سازمانهای بینالمللی
قتل عام در کهریزک و دیگر شهرهای ایران، محکومیت گسترده سازمانهای حقوق بشری در سراسر جهان را برانگیخته است. دیدهبان حقوق بشر و عفو بینالملل اعلام کردند که استفاده نیروهای امنیتی از مهمات جنگی و گاز اشکآور علیه غیرنظامیان غیرمسلح، نقض آشکار قوانین بینالمللی و حقوق بشر است. این سازمانها تأکید کردند که قطع اینترنت و قطع اطلاعات، ابزارهای سرکوب دیگری هستند که برای پنهان کردن این جنایات از جهان استفاده میشوند و هشدار دادند که ادامه این سیاست میتواند فاجعه را تشدید کرده و تعداد کشتهها و زخمیها را افزایش دهد.
مطالعه بيشتر : آیا سرکوب برای مهار اعتراضات ایران ۲۰۲۶ کافی است؟
سازمان ملل متحد به نوبه خود خواستار تحقیقات مستقل در مورد سرکوب و کشتار بیرحمانه معترضان شد و تأکید کرد که حمله به غیرنظامیان و دستگیریهای خودسرانه تحت هیچ شرایطی غیرقابل توجیه است و جامعه بینالمللی باید دولت ایران را برای خودداری از خشونت علیه مردم خود تحت فشار قرار دهد. چندین کشور غربی نیز از رژیم ایران خواستند که به حقوق شهروندان خود احترام بگذارد و به جهان اجازه دهد وقایع واقعی را که در خیابانها در حال وقوع است، مشاهده کند و استدلال کردند که نادیده گرفتن این تخلفات تنها بحران انسانی را بدتر میکند.
