سمیه رشیدی، نامی که این روزها بار دیگر افکار عمومی را متوجه وضعیت زندانیان سیاسی در ایران کرده است. خبر درگذشت او پس از ماهها محرومیت از خدمات درمانی، موجی از واکنشها و پرسشها درباره مسئولیت مقامات قضایی و زندانها بهراه انداخته است.
محرومیت سمیه رشیدی از درمان
گزارشها نشان میدهد که سمیه رشیدی در ماههای اخیر بارها از مسئولان زندان قرچک درخواست درمان کرده اما هر بار با بیاعتنایی و اتهام تمارض روبهرو شده است.
در نهایت، پس از چندین نوبت تشنج، او به بیمارستان منتقل شد، ولی دیگر امیدی به بازگشت سلامتیاش وجود نداشت.
نهادهای حقوق بشری تأکید کردهاند که محرومیت عامدانه زندانیان سیاسی از خدمات درمانی، رویکردی تکراری در سیستم زندانهای جمهوری اسلامی است.
روایت قوه قضاییه و تلاش برای کوچکنمایی ماجرا
در حالیکه منابع مستقل علت اصلی مرگ را محرومیت از درمان میدانند، خبرگزاری وابسته به قوه قضاییه ادعا کرده است که این زندانی سابقه بیماری و اعتیاد داشته است.
این روایت، همانند موارد مشابه، تلاشی برای کاستن از مسئولیت حکومت در قبال شرایط بحرانی سمیه رشیدی و بیتوجهی به هشدارهای مکرر خانواده و فعالان حقوق بشر تلقی میشود.
واکنشها و پیامدهای حقوق بشری
مرگ سمیه رشیدی بار دیگر نگاهها را متوجه سیاستهای سیستماتیک در برخورد با زندانیان سیاسی کرد.
سازمانها و کمپینهای حقوق بشری معتقدند که این رویکرد نه یک حادثه فردی، بلکه بخشی از سیاست عامدانه برای تضعیف و حذف صدای مخالفان است.
این پرونده به نمونهای جدید از نقض حقوق بشر در ایران تبدیل شده که میتواند بازتاب گستردهای در سطح بینالمللی داشته باشد.
