در سفر اخیر رئيسجمهور ایران، مسعود پزشکیان در بلاروس، او در سخنانی مدعی شد که ایران چیزی از کشورهای تحریمکننده کم ندارد. این جملات در حالی بیان میشود که مردم ایران سالهاست زیر فشار تحریمها، فساد داخلی و ناکارآمدی اقتصادی زندگی میکنند. تضاد میان شعارهای سیاسی و واقعیت زندگی روزمره جامعه بیش از هر زمان دیگری آشکار شده است.
فاصله میان شعار و واقعیت
دولت همواره با تکرار شعارهای استقلال و مقاومت، تلاش میکند تصویری قدرتمند ارائه دهد؛ اما در عمل، اقتصاد ایران گرفتار تورم افسارگسیخته، بیکاری و کاهش ارزش پول ملی است.
چنین وضعیتی نشان میدهد که سخنان پزشکیان بیشتر مصرف تبلیغاتی دارد تا راهحلی واقعی برای مشکلات کشور.
پزشکیان در بلاروس؛ تکرار همان روایت قدیمی
وقتی پزشکیان در بلاروس از نداشتن کمبود نسبت به تحریمکنندگان صحبت میکند، این پرسش مطرح میشود که آیا او از رنج مردم در داخل کشور خبر دارد؟
بیمارستانهایی که با کمبود دارو روبهرو هستند و جوانانی که آیندهای روشن برای خود نمیبینند، شاهدی است بر اینکه این ادعاها چیزی جز تکرار روایتهای نخنما نیست.
پیامدهای یکجانبهگرایی داخلی
در حالی که مقامات ایرانی یکجانبهگرایی آمریکا را محکوم میکنند، خود در داخل کشور با محدود کردن آزادیهای سیاسی، رسانهای و اجتماعی همان سیاست را علیه مردم خود اجرا میکنند.
تناقض آشکار میان گفتار و کردار حکومت، بیاعتمادی عمومی را افزایش داده و نشان داده که مشکل اصلی تنها تحریمهای خارجی نیست، بلکه ساختار بسته و ناکارآمد داخلی نیز عامل اصلی بحرانهاست.
