نیروگاههای خورشیدی شناور در حالی یکی از گزینههای نوآورانه برای توسعه انرژی پاک در ایران محسوب میشوند که تاکنون از مرحله شناسایی و مطالعات اولیه فراتر نرفتهاند. با وجود ظرفیتهای قابلتوجه، هیچ برنامه عملیاتی مشخصی برای استفاده از این قابلیت منحصربهفرد اجرایی نشده است.
بحران زمین و راهکارهای مبتکرانه برای انرژی خورشیدی
یکی از چالشهای جدی در توسعه نیروگاههای خورشیدی در ایران، مسئله تخصیص زمین مناسب است؛ مشکلی که بارها باعث تعویق پروژهها شده است. در این میان، اراضی پیرامون سدهای بزرگ بهعنوان گزینهای منطقی مطرح شدهاند. این زمینها به دلیل وجود زیرساختهای آماده مانند شبکه برق، گزینهای ایدهآل برای احداث نیروگاههای خورشیدی هستند.
نیروگاههای خورشیدی شناور؛ الگویی جهانی و فرصت مغفول ملی
در بسیاری از کشورهای آسیایی از جمله چین، هند، کرهجنوبی و ژاپن، نیروگاههای خورشیدی شناور نهتنها اجرا شده بلکه توسعه یافتهاند. این فناوری با نصب پنلهای خورشیدی بر روی سطح آب، هم به حفظ منابع آبی کمک میکند و هم بهرهوری تولید برق را افزایش میدهد. ایران نیز حدود 400 مگاوات پتانسیل برای احداث نیروگاههای خورشیدی شناور در دریاچه سدهایی مانند سیمره، سردشت و رودبار شناسایی کرده، اما هنوز هیچیک وارد فاز اجرایی نشدهاند.
تفاهمنامهها کافی نیست؛ نیاز به اراده برای اجرا
بر اساس اعلام مسئولان شرکت توسعه منابع آب و نیروی ایران، تفاهمنامههایی با سازمان ساتبا به امضا رسیده تا مقدمات احداث نیروگاههای خورشیدی در کنار سدها فراهم شود. با این حال، هنوز تصمیمگیری نهایی برای ورود جدی به عرصه نیروگاههای خورشیدی شناور انجام نشده و این ظرفیت همچنان در بلاتکلیفی به سر میبرد.
