در میانهی موجی از سرکوب، اعدام و بیعدالتی، ناگهان برنامهای با ظاهر عاشقانه و خوشآبورنگ به نام پروژه حکومتی عشق ابدی وارد صحنه میشود. برنامهای که در سطحیترین لایه ممکن، ادعای ترویج عشق و خانواده دارد، اما در باطن، چیزی نیست جز ویترینی شیک برای پنهانسازی چهرهی واقعی نظام.
«عشق ابدی» یا تبلیغ ابدی دروغ؟
پروژه حکومتی عشق ابدی از محتوا تا شرکتکنندگان، از میهمانان تا طراحی صحنه، کاملاً کنترلشده و مهندسیشده است. هدف آن نه ترویج عشق، بلکه منحرفکردن ذهن جامعه از بحرانهای واقعی مانند اعتصابهای زندانیان، وضعیت اقتصادی، و خشونت سیستماتیک است.
در زمانی که هیچ صدای مخالفی در رسانههای رسمی شنیده نمیشود، پروژه حکومتی عشق ابدی با بودجههای میلیاردی و تبلیغات وسیع، در پی بازسازی چهرهای نرمال از حکومتی غیرنرمال است. زوجهایی که انتخاب میشوند، لبخندهایی که ثبت میشود، و روایتهایی که بازگو میگردد، همه بخشی از یک نمایش کنترلشدهاند.
پروژهای برای لاپوشانی سرکوب
مردم اما ساده نیستند. بسیاری از کاربران شبکههای اجتماعی خواستار تحریم کامل پروژه حکومتی عشق ابدی شدهاند و معتقدند باید تمام حسابها و صفحات مرتبط با آن ریپورت و بلاک شوند. این یک مقاومت دیجیتال در برابر نرمالسازی سرکوب است.
مطالعه بيشتر : اعتصاب غذائی زندانیان سیاسی در قزلحصار؛ فریادی در تاریکی زندان
در نهایت، باید گفت که عشق واقعی در خیابانهای خونین ایران شکل گرفت، نه در استودیوی دروغ. آنجا که مردم برای آزادی، عدالت و انسانیت ایستادند، نه برای لبخند ساختگی روی آنتن. وظیفهی ماست که با افشاگری درباره پروژه حکومتی عشق ابدی، اجازه ندهیم عشق به ابزار تبلیغاتی تبدیل شود.
