در اقدامی تکاندهنده که موجی از اعتراضات بینالمللی را به همراه داشت، فعال حقوق بشر مای ساتو در حساب کاربری خود در پلتفرم X (توییتر سابق)، اقدام به قطع انگشتان در ایران را مصداق «شکنجه، رفتار ظالمانه و غیرانسانی» دانست و آن را نقض آشکار حقوق بشر اعلام کرد.
وقتی عدالت قربانی فساد میشود
در نظامی که در آن عدالت وجود ندارد یا قربانی فساد میشود، قطع انگشتان در ایران تنها برای فقرا و آسیبدیدگان اجتماعی اجرا میشود؛ در حالی که دزدان حکومتی و وابستگان به قدرت همچنان آزادانه در ساختار حکومت به فعالیت خود ادامه میدهند.
هادی، مهدی و مهدی؛ قربانیان یک فاجعه
بر اساس گزارشهای موثق، سه زندانی به نامهای هادی رستمی، مهدی شرفیان و مهدی شاهیوند در زندان ارومیه با اجرای حکم قطع انگشتان در ایران روبرو شدند. این افراد نه تنها از امکانات حقوقی مناسب محروم بودند، بلکه قربانی نمایش بیرحمانهای از سرکوب و بیعدالتی شدند.
واکنشهای جهانی و خشم افکار عمومی
اقدام به قطع انگشتان در ایران با واکنشهای تند از سوی نهادهای بینالمللی و فعالان حقوق بشر مواجه شده است. بسیاری آن را نماد رسمیشدن شکنجه در نظام قضایی ایران میدانند؛ روشی که یادآور دوران تاریک مجازاتهای بدنی و بیرحمانه است.
مطالعه بيشتر : کبد چرب، قاتل خاموش بدن: چرا باید آن را جدی بگیریم؟
سکوت جهانی، شراکت در جنایت؟
اگر جامعه جهانی در برابر تکرار قطع انگشتان در ایران سکوت پیشه کند، این سکوت نه تنها نشانه بیتفاوتی، بلکه مشارکت غیرمستقیم در تداوم این جنایات تلقی میشود. وظیفه جامعه جهانی است که با اعمال فشار، جلوی این روند غیرانسانی را بگیرد.
انسانیت را نمیتوان برید
قطع انگشتان در ایران نه نشانه اجرای عدالت، بلکه شاهدی است از زخمهای عمیق ساختار قضایی فاسد. تا زمانی که چنین مجازاتهایی ادامه دارد، مفاهیمی مانند عدالت، کرامت انسانی و حقوق بشر، تنها واژههایی بیمعنا باقی خواهند ماند.
