قانون حجاب اجباری در ایران بار دیگر به محور بحثهای اجتماعی و سیاسی بدل شده است. ابوالفضل اقبالی، از طراحان اصلی این قانون و مدیر مؤسسه زوج، در اظهاراتی جنجالی هشدار داد که آزاد شدن حجاب میتواند وضعیت ایران را حتی بدتر از ترکیه کند.
هراس از آزادی زنان
اقبالی با بیان اینکه کشف حجاب تنها برداشتن روسری نیست، تلاش کرد آزادی پوشش زنان را به عنوان تهدیدی برای سبک زندگی جامعه معرفی کند.
او مدعی شد که بیحجابی سبک زندگی مهاجم است که قصد دارد تمام عرصههای اجتماعی از دانشگاه و پارک تا اداره و کافه را تصرف کند.
این نوع گفتمان، نشاندهنده ترس ساختارهای حکومتی از کوچکترین گام زنان به سوی آزادی فردی است.
قانون حجاب اجباری در ایران؛ ابزاری برای کنترل اجتماعی
واقعیت این است که قانون حجاب اجباری در ایران از ابتدا نه برای حفظ ارزشها، بلکه برای تحمیل کنترل حکومتی بر بدن و زندگی زنان شکل گرفت.
چنین قوانینی، به جای حمایت از جامعه، ابزار فشار و سرکوب بودهاند و به شکاف بیشتر میان حکومت و مردم دامن زدهاند.
امروز نیز اظهارات اقبالی نشان میدهد که این قانون همچنان به عنوان ابزاری برای ایجاد رعب و مهار آزادی زنان به کار میرود.
آزادی پوشش، فراتر از روسری
آزادی پوشش، همانند هر حق انسانی دیگر، از حقوق بنیادین زنان است و محدود کردن آن تنها شکلی از نقض آزادیهای مدنی محسوب میشود.
جامعهای که بر پایه اجبار و قانون حجاب اجباری در ایران بنا شود، نه تنها به برابری جنسیتی نزدیک نمیشود، بلکه با ایجاد خشم و اعتراض گسترده، آیندهای پر از بحران برای خود رقم میزند.
