عدم فعالیت پزشکان عمومی در ایران به یکی از چالشهای جدی نظام سلامت کشور تبدیل شده است. با وجود ثبت بیش از 104 هزار پزشک عمومی، تقریباً 29 درصد از آنان در عرصه طبابت فعالیتی ندارند و این موضوع نگرانیهای گستردهای درباره بهرهوری منابع انسانی و آموزش پزشکی ایجاد کرده است.
ابعاد گسترده عدم فعالیت پزشکان عمومی
عدم فعالیت پزشکان عمومی نه تنها باعث کاهش دسترسی مردم به خدمات پزشکی شده، بلکه منابع مالی و آموزشی کشور را نیز هدر میدهد.
آمارها نشان میدهند که بیش از 30 هزار پزشک عمومی در ایران به دلایل معیشتی یا شغلی وارد حوزههای دیگر شده یا عطای طبابت را به لقایش بخشیدهاند.
این معضل تأثیر مستقیم بر کیفیت خدمات سلامت و توان درمانی کشور دارد.
دلایل اصلی و پیامدهای اجتماعی
عدم فعالیت پزشکان عمومی دلایل متعددی دارد؛ از جمله فشار کاری بالا، مشکلات معیشتی، بیاعتمادی به آینده شغلی و مهاجرت نخبگان پزشکی به خارج از کشور.
این عوامل باعث شدهاند که پزشکان جوان از ورود به رشتههای حیاتی پزشکی خودداری کنند، در حالی که کمبود پزشک متخصص در بسیاری از مناطق کشور همچنان ادامه دارد.
راهکارها و اقدامات مورد نیاز
برای مقابله با عدم فعالیت پزشکان عمومی، افزایش شایستهسالاری در جذب پزشکان و ایجاد شرایط شغلی و معیشتی مناسب ضروری است.
مسئولان نظام سلامت باید با برنامهریزی دقیق و مدیریت صحیح منابع انسانی، بهرهوری پزشکان عمومی را ارتقا دهند و از هدررفت سرمایههای آموزشی و مالی جلوگیری کنند.
ایجاد انگیزه و امنیت شغلی برای پزشکان میتواند به کاهش روند عدم فعالیت پزشکان عمومی کمک کند.
