احمد بالدی نامی است که در روزهای اخیر بر زبان بسیاری از مردم اهواز و سراسر ایران جاری شده است. جوانی ۲۰ ساله که در اعتراض به تخریب دکهی پدرش از سوی شهرداری، تصمیمی دردناک گرفت و خود را به آتش کشید. ماجرایی که تنها یک حادثهی شخصی نیست، بلکه انعکاسی از بیعدالتی، خشم فروخورده و سکوتی طولانیمدت در برابر فشارهای اجتماعی است.
تجمع خشم و اندوه در برابر بیمارستان طالقانی
شامگاه پنجشنبه، جمعی از شهروندان و بستگان احمد بالدی در برابر بیمارستان طالقانی اهواز گرد هم آمدند تا صدای اعتراض خود را به گوش مسئولان برسانند.
آنان ضمن دیدار با استاندار خوزستان، خواستار برکناری شهردار اهواز و پیگیری قضایی افرادی شدند که در این فاجعه نقش داشتند.
فضای اطراف بیمارستان به شدت تحت کنترل نیروهای امنیتی قرار داشت و گزارشها حاکی از حضور گستردهی مأموران در محل بود.
با این حال، بستگان احمد بالدی تأکید کردند که سکوت در برابر این اتفاق، به معنای بیتفاوتی در برابر جان انسانهاست.
روایت تلخ احمد بالدی از تخریب تا خودسوزی
بر اساس گزارشها، مأموران شهرداری منطقه سه اهواز در روز یازدهم آبان، بدون حضور مالک، به محل دکهی مجاهد بالدی، پدر احمد، مراجعه کرده و اقدام به تخریب آن نمودند.
همسر و فرزندش برای جلوگیری از این اقدام در داخل دکه ماندند، اما نیروهای شهرداری بدون توجه به اعتراض آنان، کار خود را ادامه دادند.
در پی رفتار خشن مأموران، احمد بالدی در برابر چشمانشان با بنزین خود را آتش زد. شاهدان گفتهاند که برخی از مأموران حاضر نه تنها تلاشی برای نجات او نکردند، بلکه با بیتفاوتی نظارهگر صحنه بودند.
خشم عمومی و درخواست پاسخگویی
حادثهی احمد بالدی موجی از واکنشهای مردمی و رسانهای را برانگیخته است. بسیاری این واقعه را نتیجهی مستقیم بیعدالتیهای ساختاری و بیتوجهی مسئولان به وضعیت معیشتی اقشار ضعیف جامعه میدانند.
سازمان حقوق بشری کارون با ابراز تأسف از این رخداد، خواستار برخورد قانونی با عاملان این رفتار غیرانسانی شد و تأکید کرد که کرامت انسان نباید در زیر چرخ بیرحمانهی تصمیمات اداری له شود.
