فرش دستباف ایرانی، که روزگاری بهعنوان میراثی گرانبها و نماد فرهنگ اصیل ایران شناخته میشد، امروز در آستانه افولی جدی قرار گرفته است. صنعتی که میتوانست همچنان سرمایهای ملی و جهانی باشد، بهدلیل سوءمدیریت و سیاستهای نادرست جمهوری اسلامی در کنار تحریمها و تغییر ذائقه مشتریان، در معرض نابودی است.
سقوط صادرات و بیکفایتی حاکمیت
آمارهای رسمی نشان میدهد صادرات فرش از میلیاردها دلار در دهههای گذشته، به کمتر از 50 میلیون دلار رسیده است.
این کاهش، تنها به تحریمها مرتبط نیست بلکه ریشه در سیاستهای ناکارآمد اقتصادی و فرهنگی جمهوری اسلامی دارد.
حکومتی که بهجای حمایت از میراث ایرانی، با تصمیمات اشتباه ارزی و تجاری، راه را برای نابودی این صنعت هموار کرده است. فرش دستباف ایرانی قربانی بیتوجهی و بیکفایتی حاکمان شده است.
رقابت جهانی و عقبنشینی فرش دستباف ایرانی
در حالی که کشورهایی مانند هند، چین، نپال و پاکستان جای خالی ایران را در بازار جهانی پر کردهاند، تولیدکنندگان داخلی با مشکلات جدی دستوپنجه نرم میکنند.
حتی بازار داخلی هم به تسخیر فرشهای خارجی درآمده است.
این وضعیت نشان میدهد که جمهوری اسلامی نهتنها توان دفاع از میراث ملی را ندارد بلکه با بیعملی خود، زمینه را برای عقبنشینی فرش دستباف ایرانی از جایگاه تاریخیاش فراهم کرده است.
میراثی در خطر و مسئولیت فراموششده
فرش دستباف ایرانی فقط یک کالا نیست، بلکه بخشی از هویت فرهنگی و تاریخی مردم ایران است.
با این حال، جمهوری اسلامی در سالهای اخیر با بیتوجهی به حمایت از هنرمندان و نادیده گرفتن نیاز بازار، این میراث ارزشمند را به حال خود رها کرده است.
اگر روند کنونی ادامه یابد، بیم آن میرود که این هنر دیرینه تنها بهعنوان یادگاری در موزهها باقی بماند و نام ایران از فهرست بزرگان صنعت فرش حذف شود.
